مهاجران شهرهای کوچک؛ حاشیه نشینان امروز کلان شهرها/باباپیر روستایی که در عطش بی آبی می سوزد

می گویند، حاشینه نشینی و کپر نشینی در کلان شهرها افزایش یافته است، اما نمی گویند چرا و نه بررسی می کنند، تنها کافی است برای اهالی یک روستا و یا یک شهر در مورد تأمین آب رسیدگی نشود، بی تردید آنان تبدیل می شوند به بخشی از مهاجرانی که برای فرار از عطش بی آبی حاشیه نشینی کلان شهرها را ترجیح می دهند.

به گزارش خبرنگار رودآور، کمی آن طرف تر از مرکز تویسرکان البته کمی بیشتر از کمی، یعنی در 12 کیلومتری شهر، روستای باباپیر با اهالی خون گرم و مهمان نوازش وجود دارد، روستایی با 400 خانوار که چندین سال است بر اثر کم آبی مردمش به مهاجرت روی آورده اند، آنانی که به اصطلاح دستشان به دهانشان می رسد و کشاورزی و دامداری داشتند، زمین ها و مزارع خود را فروختند و به کلان شهرها به ویژه تهران رفتند و آنجا را مأمن امن خود قرار دادند و آنانی که وسعشان نمی رسید برای درآوردن لقمه نانی به تویسرکان آمدند.

در تویسرکان هم که معضل بیکاری بیداد می کند، چرا که به گفته مسئولانش جمعیت تویسرکان در سه دهه اخیر از نزدیک به 130 هزار نفر به 103 هزار نفر کاهش یافته است، یعنی شهرستان تویسرکان درگیر رشد منفی شد آن هم بیشتر به دلیل مهاجرت و در حدود 21 درصد از جمعیت تویسرکان نسبت به اوایل انقلاب کاهش یافته است.

با این حال و اوضاع به هم ریخته بیکاری، روستاییانی که به شهر تویسرکان مهاجرت می کنند، چیزی دستشان را نمی گیرد و بالاجبار برای جستجوی شغل و کسب درآمد به کلان شهرها می روند و با خرج و مخارج کلان شهرها هم که نمی توانند کنار بیایند به ناچار حاشیه نشین مراکز استان های دیگر از جمله تهران، کرج و همدان می شوند.

بسیار شنیده ایم که می گویند گویا محله ای در تهران در بین عوام به نام باباپیر نامگذاری شده است و یا حسینیه کهنوشی ها در همدان هم خود گویای این مهاجرت های بیشمار است.

مطلب را به داراز نکشانیم، به روستای باباپیر می رویم، روستایی که شغل مردمش بیشتر کشاورزی و دامداری است، چند سالی که است که اهالی روستا، حتی برای تأمین آب شرب خود نیز با مشکلات بسیار دسته و پنچه نرم می کنند.

یکی از اهالی روستا در گفت و گو با خبرنگار رودآور، می گوید: مردم روستای ما، مردمی رنج دیده اند، با آن که مرکز دهستان کرزان رود است و 10 روستای دیگر را پوشش می دهد، چندین سال است که با کمبود آب زندگی می کنند.

وی می افزاید: 400 خانوار در روستای باباپیر زندگی کرده و اهالی روستا در شبانه روز تنها سه ساعت از آب بهره مند می شوند و در ساعات دیگر از شبانه روز در عذاب بی آبی هستند.

بختیاری تصریح کرد: این درحالی است که خط لوله دشت فریازان به سرکان در فاصله دو هزار و 500 متری شرق این مرکز دهستان قرار دارد و مردم باباپیر با حسرت به آن نگاه می کنند و از بی توجهی مسئولان ذی ربط به اوضاع و احوال تأسف می خورند، بارها از خود سوال می کنند آیا نباید از خط لوله آبی که با پول بیت المال تا نزدیک روستایی رسیده بهره مند شوند؟!

یکی دیگر از اهالی روستای نیز گفت: بخشی از بهسازی این روستا در محله بالا کوچه آقا شیر و خرمنجا، زیرسازی نشده و آسفالت خیابان کمربندی از شمال به جنوب نیاز به مساعدت مسئولان است.

وی افزود: آسفالت خیابان منتهی به مخابرات از سال 69 تاکنون متوقف شده است و از پل واقع در دره چولی در جاده جنوبی این روستا هم چه بگویم، که شکسته و بخشی از آن ریزش کرده است.

یکی از بانوان روستا نیز در گفت و گو با خبرنگار رودآور، با بیان اینکه بخشی از چراغ های روشنی معابر با خاموش یا شیشه های آن شکسته است، عنوان کرد: رودخانه ای که این روستا را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم کرده است، به زباله دانی تبدیل شده و نیاز به اصطلاح، سنگ چینی وبازسازی دارد.

وی همچنین گفت: زباله ها تنها یک مرتبه در هفته جمع آوری می شود که کافی نیست، کنار معابر از سطل زباله ای هم نیست، حتی فرد مشخصی هم تعیین نشده است تا زباله ها را جمع آوری کند، از ماشین حمل زباله هم که بگویم خبری نیست، چرا که در حال حاضر با یک دستگاه تراکتور و تریلی زباله ها جمع آوری می شود، که متأسفانه جداول و معابر را نیز تخریب می کند.

فرد دیگری نیز از وضعیت جاده ها گله مند بود و با اشاره به اینکه بودجه و اعتبارت کافی با توجه به وسعت این روستا و جمعیت آن تخصیص نمی دهند، گفت: جاده های این روستا تا سرکان نیاز به روکش آسفالت، بازسازی و تعریض شدن دارند و به ویژه حذف پیچ خطرناک دره سفرز که تاکنون عامل مرگ چند نفر شده نیز ضروی است.

بختیاری که هم اکنون به دلیل امکانات بسیار اندک روستا مهاجرت را بر ماندن ترجیح داده است و در تهران زندگی می کند، می افزاید: اهالی روستا که همه از اقوام ما هستند تنها راه حل و مشکل آب باباپیر از طریق خط انتقال دشت فریازان می دانند که از فاصله 25 کیلومتری تا سرکان آمده است.

وی تصریح کرد: به دلیل آن که باباپیر در شمالی تریت نقطه تویسرکان به رشته کوه الوند قرار دارد و به علت گرانیتی بودن عمق زمین، امکان حفر چاه عمیق وجود ندارد، چاه دستی هم که توسط جهاد حفر شده پاسخگوی نیازی آبی اهالی صبور روستای نیست.

بختیاری عنوان کرد: اگر مشکل آب باباپیر حل نشود در اثر بی آبی خالی از سکنه می شود و گناه آن گردن مسئولان ذی ربط استان و وزیر نیرو است.

بختیاری می افزاید: در حالی که باباپیر مرکز دهستان کرزان رود است و 10 روستا را تحت پوشش دارد امام معلوم نیست دهیار دهستان کیست و دفترش کجاست؟ می گویند دهیار رستا با حکم سه روز در هفته مأمور به حضور در روستا است!

وی با اشاره به اینکه با هر مهاجرت یک فرصت شغلی در این روستا از بین می رود و ضربه ای سنگینی به کشاورزی و دامپروری و اقتصاد کشور زده می شود، تصرح کرد: در این صورت هر روز یک خانوار به زندگی شهری تحمیل می شود و زمانی که وارد زندگی شهری می شود، به دنبالش امکانات شهری از جمله شغلی مناسب شهر، مسکن و امکانات آموزشی برای فرزندان می خواهد، ترافیک شهر بیشتر شده و باید پرسید اینجا مقصر کیست؟! جز مسئولان شهری و استانی که نتوانستن به خوبی به وظیفه خود عمل کنند و این خانوارها را با با سرویس دهی مناسب در روستاها نگهدارند.

بختیاری یادآور شد: چندی پیش با یکی از مسئولان استان درباره آب باباپیر صحبت کردم گفتم مردم باباپیر در اثر بی آبی بالاجبار مهاجرت را بر ماندن انتخاب کرده اند، با بی حوصلی پاسخ داد؛ مگر شما که به تهران مهاجرت کردید، رفتید برایتان بد شده.

وی با کشیدن آهی گفت: تا زمانی که روحیه بعضی از مسئولان این گونه است مشکلات روستا حل نخواهد شد چرا که برای فلانمسئول مهم نیست که به دلیل کم کاری او یک روستایی با همه خاطرات ابا و اجادی خود بالاجبار باید خداحافظی کند و همه آن ها را باید به حافظه تاریخ بسپارد.

یکی از بانوان روستا نیز با بیا اینکه روستا از یک دستگاه عابربانک هم محروم است، گفت: سنگ گرانیت کوه های این دهستان در شمال شرق سنجوزان تا آنجا که اطلاع دارم بدون هماهنگی و صدور مجوز از سوی مرکز دهستان کرزان رود استخراج می شود بی آنکه هیچ سودی برای اهالی روستا داشته باشد.

به گزارش رودآور، تعدادی دیگر از روستاهای تویسرکان نیز وضعیت این چنینی دارند و تا زمانی مسئولان به فکر چاره ای نباشند، حال و هوای مهاجرت روستاییان به شهرهای پررونق می شود، پررونق شدنی منفی که با ضرر رساندن به اقتصاد مقاومتی و تولیدکنندگان محلی از جمله کشاورزان و دامداران، با افزایش حاشیه نشینی در کلان شهرها سبب جلوگیری از توسعه و پیشرفت جامعه می شود.

رودآور منتظر پاسخ مسئولان درباره سوالات مردم روستای باباپیر است

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۴ساعت 19:9 توسط بختاج |